Więźniowie Słów.

Więźniowie Słów.  

  

Słowa zaszyte uczuciami 

są zniewolonymi marzeniami 

Ostrym sztyletem przybite 

Odbierają mi znów skrzydeł 

  

Chcę pofrunąć ich lotem 

wypuścić choć jeden raz 

Zobaczyć co skrywają 

i ujrzeć ich blask 

  

Ciężką kotwicą przybity 

do tonącego już statku 

Ogromnym żalem okryty 

wśród burzowych chmur 

  

A mimo to, wciąż 

szukam mych skrzydeł 

by raz drogę odnaleźć 

I do Twego serca dojść

Tekturowe życie.

Tekturowe życie. 

Wszędzie tylko oni. 

Puści, głośni, życia głodni. 

Biegną, gdzieś, gdziekolwiek 

Ja stoję, w samotni. 

Nie wiem już, 

Co jest prawdą, 

A co kłamstwem. 

Jak pokierować życiem. 

Zgubiłem się. 

Wokół mnie ciemno, 

Brak światła i drogowskazu. 

Brak już prostej drogi. 

Stałem się tak kruchy 

Niczym kawałek tektury. 

Który złamać można od tak, 

Samymi palcami. 

Spóźniłem się.

Spóźniłem się 

na ostatni pociąg, 

do krainy snów. 

Trzeba się obudzić. 

Zastygłe spojrzenie 

Szarości dnia, tak jałowe. 

Bezwładnie lgnę 

przez morze straconych sekund. 

Każdy dzień- cisza. 

Brak nawet powietrza.

I ono zniknęło.

Duszę się. 

Nadaj mi koloru, 

I dźwięku daj sercu. 

Spraw bym znów żył, 

Bym miał dla kogo być.